Waarom Orlando mij zo raakt

Tranen bij mijn moeder. Tranen voor de 49 doden en de 53 gewonden in Amerika. Tranen voor de haat, het onbegrip en de wanhoop. Tranen dat mensen zo ver willen gaan in de naam van het geloof. Tranen dat mensen het geloof zo misbruiken. Tranen voor de frustratie dat anderen elkaar niet in de waarde laten. Tranen voor mij.

Mijn moeder is bang. De aanval in Orlando is een aanval op mij. Op mensen zoals ik. Mensen die verliefd worden op mensen die toevallig hetzelfde geslacht hebben. Homoseksuelen. Mijn moeder ziet echter de haat in de wereld, de aversie tegen homoseksualiteit en de manier waarop sommigen omgaan met deze terroristische aanval. ‘Gelukkig waren het maar homo’s.’ Haar eigen collega maakte deze grap slechts een dag later. Haar collega die weet dat ik op vrouwen val. Een dodelijke blik van mijn moeder zette hem op zijn plaats, maar hoeveel anderen zijn er die het wel echt menen?

Mijn moeder is bang. De slachtoffers waren aan het genieten van een avondje uit in hun favoriete gaybar. Een avond zoals ik ze ook beleef. Gezellige muziek, mensen die dansen en een alcoholisch drankje erbij. Uit met vrienden. Hun avond veranderde echter in een drama omdat een opgefokt ventje zijn frustraties niet op een gezonde manier kon uiten. In Amerika heb je een geweer zo gekocht. Een en een is twee.

Mijn moeder is bang. Nadat een idioot de toekomst van 49 mensen ontnam en de toekomst van vele honderden mensen veranderde, was er nog een andere idioot. Een mafketel die zijn auto volgeladen had met explosieven. Het doelwit: LA Gaypride. Gelukkig waren de agenten er nu wel op tijd bij. Maar de dreiging blijft en dat benauwd mijn moeder. Volgende maand is het hier immers Roze Maandag en de week daarop volgt de Amsterdam Gaypride. Twee evenementen waar haar dochter naartoe gaat.

Tranen bij mijn moeder. Tranen voor de slachtoffers, maar voornamelijk tranen voor mij. Zij ziet de wereld waarin we leven en zij vreest voor mij. Ze vreest voor de haat jegens mij. Ze vreest voor aanslagen op feesten waar ik naartoe ga. Ze is bang voor dat ene moment. Het moment waarop ze hoort dat er een aanslag is geweest op een evenement waar ik me bevind. Het moment waarop zij mij probeert te bellen, maar niet kan bereiken. Een telefoon die eindeloos overgaat, maar nooit meer opgenomen zal worden.

De aanslag in Orlando raakt me. Net als dat het hart van iedere Fransman bloedde toen de aanslagen in Parijs plaatsvonden, zo bloed mijn hart na de aanval in Orlando. De ouders die hun kinderen zijn verloren, de vrienden die nooit meer samen een biertje zullen drinken, de dansjes die nooit meer gedanst zullen worden.

Ik heb mijn moeder maar niet verteld dat ik weet hoe Pulse er vanbinnen uitziet.

Advertenties

Een gedachte over “Waarom Orlando mij zo raakt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s